Εισαγωγή

Από τα πρώτα χρόνια που εμφανίστηκε ο άνθρωπος στη γη χρησιμοποίησε τα μέταλλα στην καθημερινή του ζωή για την κατασκευή σκευών μαγειρικής, εργαλείων καλλιέργειας της γης, όπλων, κοσμημάτων κ.λ.π. Ανάλογα με τη χρονική περίοδο της εξελικτικής του πορείας, ο άνθρωπος, χρησιμοποιούσε κάθε φορά και άλλα μέταλλα. Στην πρώτη περίοδο κυρίαρχα μέταλλα ήταν κυρίως ο χαλκός και σε μικρότερο βαθμό ο χρυσός- εποχή του χαλκού. Αργότερα ο άνθρωπος χρησιμοποίησε το σίδηρο- εποχή του σιδήρου- και μόνο πρόσφατα το αλουμίνιο. Γιατί όμως έγινε αυτό; Αν προσέξουμε τις ιδιότητες των μετάλλων θα διαπιστώσουμε ότι ο χρυσός είναι ένα αυτοφυές μέταλλο, ο χαλκός παρασκευάζεται σχετικά εύκολα με απλή θέρμανση των ορυκτών του με ξυλάνθρακα (αντίδραση 1), ενώ ο σίδηρος χρειάζεται πολύ ισχυρότερη θέρμανση (αντίδραση 2). Τέλος το αλουμίνιο παρασκευάζεται ηλεκτρολυτικά (αντίδραση 3).
 * Εισαγωγή **

2Cu 2 (OH) 2 CO 3 + 2C →4Cu + 4CO 2 + 2H 2 O (1) Fe 3 O 4 + 2C → 3Fe + 2CO 2 (2) Al 3+ + 3e - → Al (3)

Σε όλες αυτές τις αντιδράσεις αυτό που γίνεται είναι η παραλαβή ελεύθερου μετάλλου από ενώσεις του. Οι αντιδράσεις αυτές ανήκουν σε μια γενικότερη κατηγορία αντιδράσεων που ονομάζονται οξειδοαναγωγικές. Τα φαινόμενα της οξείδωσης και της αναγωγής έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον γιατί συμβαίνουν σε πολλές σημαντικές διεργασίες με μεγάλη σημασία για τη ζωή του ανθρώπου.Στη βιολογία η αναπνοή των αερόβιων οργανισμών, η φωτοσύνθεση, η δέσμευση του ατμοσφαιρικού αζώτου από τις ρίζες των ψυχανθών και η μετατροπή του σε παράγωγα της αμμωνίας, οι καύσεις είναι μερικά παραδείγματα αντιδράσεων οξειδοαναγωγής με μεγάλο και ουσιαστικό ενδιαφέρον για τη ζωή.Κοινό γνώρισμα όλων αυτών των αντιδράσεων είναι η μεταφορά ηλεκτρονίων μεταξύ των αντιδρώντων σωμάτων και επομένως η μεταβολή του αριθμού οξείδωσης ορισμένων από τα στοιχεία που συμμετέχουν στις αντιδράσεις αυτές.